Hallo Wijnliefhebbers,

Weer een mijlpaal in het korte bestaan van IJsselWijn. Onze eerste volledig digitale nieuwsbrief. De voortgang is ook bij IJsselWijn niet te stoppen. Zoals jullie wellicht weten is het idee van IJsselWijn ontstaan op het strand in Italië zo'n 2 jaar geleden. Ondertussen hebben wij zoveel lol gekregen in het onder de aandacht brengen van wijn, dat wij besloten hebben ons project voort te zetten en mogelijk uit te breiden. Wel nu, deze maand is er geen proeverij, ook wij gaan op vakantie en opzoek naar nieuwe pareltjes om toe te voegen aan het assortiment.

Voor het complete overzicht kijk aub op www.ijsselwijn.nl

Met vriendelijke groet,

Ron Verhoeven en Remko van Buren

Om met de deur in huis te vallen, u kunt gewoon bijven bestellen. Wij zorgen dat u deze zomer niet zonder wijn komt te zitten. Dat kan gewoonweg niet. Onacceptabel. Als u wilt neuzen in de prijslijst, druk op deze url en voila u kunt hem direct downloaden. Zoals het zich laat aanzien is de bestelmodule van onze website nog niet af als u deze nieuwsbrief ontvangt. Geen probleem wij accepteren ook bestellingen welke u kunt door bellen of mailen. Bellen kan eenvoudig naar 06-21212483 of 06-5100664. Bestellingen mailen kan naar, info@ijsselwijn.nl

Download de prijslijst, druk dan hier.

De afgelopen jaren hebben we veel aandacht besteed aan Friuli. Dat is goed te verdedigen; we hebben de streek jaren links laten liggen en toen ontdekt dat het eigenlijk een droomgebied is voor witte wijn. Top voor Pinot Grigio en met heel interessante eigen witte druiven en zelfs wat mooi rood. Tegelijk kun je je afvragen hoeveel zin het had om de laatste jaren vier Tocai Friulano van drie verschillende producenten in huis te halen. 

De verklaring is, dat die Tocai uit vier verschillende gebieden kwamen. Van Mauro Drius hadden we een Isonzo en een Collio, van Le Due Torri een Grave en van Traverso een Colli Orientali di Friuli. Drie verschillende stijlen met vier verschillende ondergronden dus. En dat is voor ons misschien reden genoeg om ze allemaal in het assortiment te hebben.

Of het voor u ook opportuun is om alledrie de producenten aan te schaffen? Ik denk eigenlijk van niet. Want haast nog meer dan de oorsprong speelt de stijl van de producent hier een belangrijke rol. Het kan best zijn dat u de Tocai van Drius top vindt, maar die van Traverso helemaal niets - of net andersom.

Drius is nu even niet op voorraad, maar van Traverso en Le Due Torri hebben we een vrijwel identiek assortiment. Deze maand zetten we ze tegenover elkaar: twee Pinot Grigio, twee Tocai, en twee Refosco van twee verschillende producenten. Zelf doen we het ook zo als we moeten beslissen welke nieuwe wijn we gaan aanschaffen. Alle wijnen van een bepaalde druif uit een bepaald gebied gaan blind op tafel en dan maar proeven. Het leuke is, nog afgezien van welke de beste of de lekkerste is, dat je een heel goed idee krijgt van wat zo’n gebied nu te bieden heeft en welke de verschillende uitdrukkingen van de druif zijn.

Dus als u naar de proeverij komt, dan zult u zien dat u door het naast elkaar proeven van verschillende wijnen al snel een beter beeld heeft van de druivensoort. U zult de overeenkomsten en de verschillen proeven en u zult ontdekken dat het daarna ook veel makkelijker is over wijn iets te zeggen dat verder gaat dan ‘lekker’ of niet. En gedachten over waarbij of wanneer u de wijn zou drinken, dienen zich als vanzelf aan.

Alvorens het proeven te beginnen, hier wat achtergrondinformatie. Le Due Torri is een budgetwijnerij met wijngaarden op de grens van de Colli Orientali en de Grave. De eigenaar is een zeer gepassioneerde wijnmaker maar een heel slechte verkoper. Voor ons is dat heel gelukkig: fantastische kwaliteit voor bijna geen geld.

De wijnen komen een stuk later uit dan die van de meeste collega’s en er zullen weinig wijnen in deze prijsklasse zijn die het zo lang volhouden. Dat geldt zowel voor wit als voor rood. Wit ziet alleen roestvrij staal, ook de rode is grotendeels op rvs gemaakt en gerijpt, slechts een klein percentage heeft nieuw hout gezien.

Traverso is een heel ander verhaal. Je ziet dat al aan de schitterende flessen en etiketten. Hier is niet alleen aandacht voor de wijn, maar ook tijd en geld om iets aan de uitmonstering te doen. De wijnmaker hoeft hier trouwens helemaal niet te verkopen, want daar is een verkoopmanager voor.

Het wijngoed ligt ook in de Colli Orientali, maar nu aan de oostkant op de grens met Slovenië. Het is een paar jaar geleden gekocht door de familie Molon, die al een wijngoed in de Veneto bezit. Vigna Traverso wordt nu langzaam onafhankelijk gemaakt van het moederwijngoed. De afgelopen jaren zijn de wijngaarden gerenoveerd en de nieuwe kantine is bijna af. De witte wijnen zien alleen maar roestvrijstaal en glas. De rode ondergaan wel allemaal een fikse houtrijping.

Druk hier voor het overzicht van TRAVERSO

Druk hier voor het overzicht van LE DUE TORRI

Eind mei waren we een week in Campanië. We bezochten Napels, en Avellino en haar achterland, de Alta Irpinia. Natuurlijk betrof het hier geen vakantie maar een werkbezoek. Desalniettemin was het zeer aangenaam. Zelfs al werden we binnen een half uur op Italiaanse bodem al voor tien euro gelicht door een malafide taxichauffeur. De heerlijke warmte, zo eentje die niet klam is maar je streelt, maakte vrijwel alles acceptabel. Gelukkig was het centrum van Napels niet viezer dan een paar jaar geleden. Pas in de buitenwijken en langs de snelweg zagen we dat er een afvalprobleem is.

Na een paar dagen Napels ging ik het binnenland in, naar Avellino. Dit is het centrum van de wijnbouw in Campanië. Avellino is de enige provincie in Italië met drie wijnen in de hoogste klassering, de DOCG. Het zijn de Taurasi, de Fiano di Avellino en de Greco di Tufo. En het was om deze wijnen dat we hier naartoe gingen. Sabino Loffredo van Pietracupa was onze gastheer. We streven er naar al onze producenten regelmatig te bezoeken, en het was de hoogste tijd voor een bezoek aan Pietracupa.

Pietracupa ontdekten we op een vorige reis in Campanië, begin 2004. Dat was net op tijd. In de loop van 2004 werden Sabino’s wijnen volop opgepikt door de Italiaanse pers. Pietracupa werd verkozen tot meest veelbelovende wijnproducent van Italië en verschillende van zijn wijnen werden door Slow Food onderscheiden. Zo werd zijn topwijn, de Fiano IGT Cupo 2005, in 2007 verkozen tot de witte wijn van het jaar. Door al deze aandacht zijn de wijnen van Pietracupa inmiddels veel gevraagd en eigenlijk niet meer verkrijgbaar. Het is net als bij de Elfstedentocht: nieuwe klanten moeten wachten tot er een oude klant sterft.

Het is dan ook niet eenvoudig Sabino te bereiken. Wie Pietracupa belt krijgt te horen dat ‘il proprietario’ er niet is, zelfs als het die proprietario zelf is die de telefoon opneemt. En u wordt zeker niet teruggebeld. Aan de poort hangt een bordje dat het bedrijf voor altijd gesloten is. Het zou een grote vergissing zijn dit als arrogantie te zien, Sabino houdt er gewoon niet van mensen teleur te stellen. Sabino is zeer bescheiden, haat het om voorgesteld te worden als eigenaar van Pietracupa en is oprecht geïnteresseerd in wat anderen van zijn wijn vinden.

‘Rosso travestito da bianco’

En zo komen we op de verrassende titel van deze pagina. Sabino werd niet moe dit elke keer weer met een zweem van verbazing te herhalen als we weer eens een glas Greco proefden: ‘Un rosso travestito da bianco’. We zullen uitleggen wat hij er mee bedoelt.

Het grote verschil tussen rood en wit ligt niet alleen in de kleur van de schil, maar traditioneel ook in de manier van vinificatie. Rood gist vaak meerdere weken op de schil, waardoor verschillende bestanddelen uit die schil, zoals tannine en kleurstoffen, in de wijn worden getrokken. Wit daarentegen wordt geperst alvorens de gisting begint. De schillen spelen in het proces verder geen rol meer. Dit levert uiteindelijk dan ook een ander product op. Witte wijnen hebben veel minder tannine. Immers, het contact van het most of eigenlijk druivensap met de schillen, is maar heel kort en er wordt maar weinig tannine geëxtraheerd.

Sommige witte wijnen trekken zich er maar erg weinig van aan en nemen, als de producent ze daar de kans toe geeft, wel degelijk de gedaante van een rode wijn aan en de Greco is er zo een. Greco heeft tannine en een heel droog extract (voor een witte wijn). Niet elke boer laat deze karaktertrekken naar voren komen. Immers wijnen met een sterk eigen karakter worden net als mensen met een sterke persoonlijkheid niet altijd even breed gewaardeerd. Sabino heeft echter wel een heel duidelijk beeld van het karakter dat zijn wijnen moeten hebben. Dat is een ‘mannelijke’ wijn, een met tannine en met zuren, een wijn ook die je eigenlijk pas na de zomer moet gaan drinken, maar die over een jaar nog veel lekkerder is. Een strakke wijn zonder overrijp fruit, met lengte en mineraliteit. Zelf noemt hij het ‘koude’ wijnen die niet breed zijn maar lineair en met diepte. Heeft u er moeite mee dit soort beschrijvingen te plaatsen, dan begrijp ik dat volkomen. Een dergelijk vocabulaire krijgt heel langzaam zin na veel gedeelde proefervaringen.

Dat hij elke keer weer vol verbazing en haast vragend die ene zin bleef herhalen, was niets anders dan zijn eigen tevredenheid die bevestiging zocht. Hij had beslist niet gedacht dat de zeer warme 2007-zomer hem zou toestaan zo’n Greco di Tufo te maken.

En natuurlijk is de 2007 niet als de 2006, maar ik denk dat velen onder u hem misschien wel lekkerder zullen vinden. De zuren zijn iets minder prominent, de mineraliteit wordt verzacht door wit fruit en de wijn is vet genoeg om de tannine in toom te houden. En als u zich kunt beheersen, dan is dit een wijn waar u over vijf jaar ook nog plezier van zult hebben.

Druk hier voor het overzicht van PIETRACUPA

Mineraliteit, we zijn er al eens op ingegaan, het is een moeilijk begrip. Te vaak wordt het tegenwoordig loos gebruikt, of om aan te geven dat een wijn frisse zuren heeft. Mineraliteit van een wijn is echter iets anders. Het kan duiden op een typisch smaak van natte rots, vuursteen, natte kiezels, natgeregende aarde etc, kortom smaken of geuren die aan mineralen doen denken.

Het is natuurlijk verleidelijk deze mineraliteit te koppelen aan de grond waar de stokken in staan. (Dat is enerzijds terecht, maar we moeten niet vergeten dat alle druivenstokken mineralen nodig hebben, net als wij zelf.) Tufo is een vulkanische bodem, net als de zwarte gronden op de Etna waar de Terre Nere wijnen vandaan komen. Toevalligerwijs (?) heeft de Greco iets van natte rots en vuursteen, en hebben de Terre Nere wijnen allemaal een zekere rokerigheid. Maar die mineralen kunnen ook op een heel verrassende manier in een wijn naar voren komen. Bijvoorbeeld een Gewürztraminer uit de Elzas die een honinggeur ontwikkelt, of, zoals in de wijnen van Sabino, de geur van iets wat op hooi lijkt.

Mineraliteit is echter niet alleen van belang voor de directe smaak van de wijn. Volgens Peter Klosse, ontwikkelaar van een objectieve smaaktheorie, ligt het belang van de mineraliteit van wijnen vooral in de combinatie met eten. Bepaalde mineralen halen smaken naar voren of juist niet. Een openbaring op dit gebied was een proeverij met de wijnen van Sabino in een Frans georiënteerd restaurant een aantal jaren geleden. We proefden de Greco met een beurre blanc, een kreeftensaus en een saus op basis van boter en paddenstoelen. Bij elke saus kwamen er smaken naar voren in de wijn die we niet hadden geproefd toen we hem zonder eten proefden. Met de beurre blanc werd hij bijna Chardonnay-achtig met noterige smaak en behoorlijk vet; de paddenstoelen haalden juist het fruit erg naar voren. Met de kreeftensaus was er de minste interactie: de wijn bleef overeind.

Zelf denk ik dat de mineraliteit die je in de wijnen van Pietracupa proeft, te maken heeft met de grond waarop de stokken staan. Om zelf een idee te krijgen van hoe dit nu precies smaakt, zou u eigenlijk verschillende van zijn wijnen naast elkaar moeten proeven. Zo proeft u de smaakelementen die in elke wijn terugkomen. Want de Greco mag dan mineraal zijn, in zijn Fiano proef je het nog beter, vooral ook omdat we daar oudere jaargangen van hebben. De Fiano 2004 is een zeer minerale wijn.

Overigens is mineraliteit niet voorbehouden aan witte wijn. U vindt het ook terug in de rode wijnen.Vooral in de Aglianico Quirico, en wel omdat deze wijn puurder is dan de Taurasi. In tegenstelling tot de Taurasi die wettelijk drie jaar op houten vaten rijpt, ondergaat de Quirico haast geen houtrijping en proef je dus veel directer waar het van gemaakt is.